Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χάνει ευκαιρία να τονίζει με όλους τους τρόπους πως δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τους «κοινούς θνητούς» τούτης της άμοιρης χώρας. Πως δεν ανήκει στην ίδια συνομοταξία με τους υπόλοιπους αστούς, πως το «γαλάζιο αίμα» του, τον κάνει να διαφέρει από τον συρφετό, τη πλέμπα, το πόπολο.

Τη μέρα που εδώ στην Ελλάδα, μαθητές και γονείς αγωνιούσαν για να μάθουν τα αποτελέσματα των εισαγωγών στα ΑΕΙ, με 40.000 υποψήφιους να μένουν εκτός λόγω εφαρμογής του νόμου Κεραμέως, ο… «έπαρχος» της Ελληνικής μπανανίας Κυριάκος Μητσοτάκης, προτίμησε να βρίσκεται στο… Γέιλ, για την εγκατάσταση της κόρης του για σπουδές στις ΗΠΑ.

Αν εξετάσουμε αυτή τη συνειδητή επιλογή του πρωθυπουργού, μόνο και μόνο από τη σκοπιά του συμβολισμού, καταλαβαίνει κανείς για τι χάσμα μιλάμε μεταξύ κυβερνήτη και κυβερνώμενων. Έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές που πρωθυπουργοί στέκονταν έστω τυπικά δίπλα στον λαό, για να τηρήσουν κάποια προσχήματα. Τώρα δεν υπάρχουν ούτε προσχήματα.

Δεν υφίσταται ούτε ίχνος ευσυνειδησίας. Να συμπαρασταθεί ο ηγέτης της χώρας, στην αγωνία, στα όνειρα, στις ελπίδες, στα αδιέξοδα των νέων. Να δώσει την απαραίτητη πολιτική και συμβολική βαρύτητα στο ξεκίνημα μιας νέας γενιάς προς το αύριο. Το αύριο των σπουδαστών που είναι το αύριο της ίδιας της χώρας. Έστω τυπικά! Ή έστω να μην είναι απών. Τίποτα! Αδιαφορία και προσβολή προς τον λαό. «Εμείς» και «εσείς» πλέον! Τη δουλειά σας και τη δουλειά μας!

Μιλάμε για 40.000 μαθητές που είδαν τα όνειρα τους να γκρεμίζονται, αφού έμειναν εκτός Πανεπιστημίων λόγω της θέσπισης της ελάχιστης βάσης εισαγωγής από τη Νίκη Κεραμέως, και την ίδια ώρα ο πρωθυπουργός έγραφε την κόρη του σε ένα πανάκριβο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ.

Και η περίπτωση της «ταμπέλας» του «μη με ενοχλείτε, θα λείπω για Γέιλ», είναι απλά ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα αδιανόητης υπεροψίας, από τα άφθονα που έχει επιδείξει ο πρωθυπουργός στη θητεία του.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, από παρόμοια γεγονότα; Την… «κατανόηση» πως κάποιοι ζουν από τον μισθό τους; Τη φιέστα στο μπαλκόνι της Ικαρίας, ενώ ο κόσμος ήταν κλειδωμένος με lockdown; Τη ποδηλατάδα στην Πάρνηθα; Τον θίασο της Πρωτοψάλτη; Το ότι αποκάλεσε δημόσια «τζαμπατζήδες» Έλληνες φορολογούμενους πολίτες; Τις σέλφι από παραλία, ενώ η Ελλάδα καιγόταν;

Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τη… χαμογελαστή συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού, αφού είχε καεί η μισή Ελλάδα και χιλιάδες πυρόπληκτοι έμειναν στον δρόμο, με εκείνη τη «συγγνώμη» που έμοιαζε σαν προϊόν βγαλμένο από καμιά πενηνταριά πρόβες;

Πόσες και πόσες φορές έχει προκαλέσει το κοινό αίσθημα και με πόσους διαφορετικούς τρόπους;

Είναι οξύμωρο πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας πρωθυπουργός που έχει επιδείξει το περισσότερο άγχος για τη βιτρίνα του και που έχει δώσει τη περισσότερη βαρύτητα στο επικοινωνιακό κομμάτι, και την ίδια στιγμή ίσως είναι ο πρωθυπουργός που έχει εμφανίσει το χειρότερο και το σκληρότερο λαϊκό προφίλ από όλους τους πρωθυπουργούς της μεταπολίτευσης!

Και δεν είναι μικρό πράγμα αυτό.

Πέρα από το σκληρό πυρήνα των επιζήμιων πολιτικών που εφαρμόζει αυτή κυβέρνηση, και μόνο το επικοινωνιακό κομμάτι σε επίπεδο συμβολισμών, αρκεί για να δει ο λαός τη πραγματική διάσταση. Πίσω από επικοινωνιολόγους, πίσω από φανταχτερές δηλώσεις «κονσέρβα», πίσω από καλοπληρωμένα social και χορτάτα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας, πίσω από λαμέ διαγγέλματα «ενότητας» και «συμπαράστασης», θα βρίσκεται πάντα ένας «γκαφατζής» πρωθυπουργός που όσο και αν προσπαθεί, αδυνατεί να κρύψει αυτό που είναι!

Δηλαδή παντελώς αδιάφορος για τον Ελληνικό λαό, πλέοντας σε πελάγη αλαζονείας.

Και όσο και αν θεωρεί κουτό και με μνήμη χρυσόψαρου τον Ελληνικό λαό, γιατί με τις συμπεριφορές του αυτό ακριβώς δείχνει, είναι σίγουρο πως θα βρεθεί προ μεγάλων εκπλήξεων. Τα αλαζονικά ξεσπάσματα του, όπως η περίπτωση του Γέιλ, τείνουν να γίνουν καθημερινό φαινόμενο και ο λαός και τα παρατηρεί και τα αξιολογεί πολύ προσεκτικά.

Οι ίδιες οι συνθήκες που δημιούργησαν οι επιζήμιες πολιτικές του, τα lockdown, ο διχασμός της κοινωνίας, ο εκβιασμός των εργαζόμενων, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός, το ανύπαρκτο επιτελικό κράτος και οι καταστροφικές πυρκαγιές, ο χειρισμός του μεταναστευτικού, η αποδόμηση της δημόσιας υγείας, η αστυνομοκρατία και τόσα άλλα, έχουν εξοργίσει τον λαό και πλέον τίποτα «δεν πέφτει κάτω», ούτε καν σε επίπεδο συμβολισμού.

Ο πρωθυπουργός επιστρέφει από τις ΗΠΑ, όπου πέρασε λίγες μέρες μακριά από τις… συμφορές των Ελληνικών Πανεπιστημίων και αλάργα από μαθητές που έχουν ακόμα όνειρα για επαγγελματική καταξίωση μέσω δημόσιας δωρεάν παιδείας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, θα σηκώσει τα μανίκια για ένα νέο εσωκομματικό «φτιασίδωμα». Όμως, όσο συνεχίζει να έχει αυτή την τόσο περιφρονητική στάση προς τον Ελληνικό λαό, δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει τις εντυπώσεις όχι με έναν, άλλα ούτε με δέκα ανασχηματισμούς στη σειρά…