Οι Έλληνες ζούμε ζόρικες στιγμές. Από τη μία η ανεξέλεγκτη πυρκαγιά να κατακαίει ακόμη και τώρα δάση, σπίτια και περιουσίες και να θέτει εν αμφιβόλω την ύπαρξη του κρατικού μηχανισμού και από την άλλη ο κορωνοϊός να συνεχίζει να κυκλοφορεί ανάμεσά μας και να προκαλεί εκνευρισμό και αναστάτωση. Αναστάτωση όχι μόνο στην υγεία του σώματος, αλλά κυρίως της ψυχής.

Το μέλλον παρουσιάζεται αβέβαιο. Θαρρεί κανείς πως παίζουν με το μυαλό μας. Η πληροφορία, που δεν είναι γνώση, είναι πλέον τόσο διάχυτη που υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική. Είναι ενδιαφέρουσα, αλλά κουράζει. Κουράζει και αγχώνει. Οδηγεί στην εξάρτηση και δημιουργεί ψευδαισθήσεις.

Πάψαμε πλέον να μιλάμε μεταξύ μας. Δεν υπάρχει διάλογος. Μάθαμε να επικοινωνούμε με παράλληλους μονόλογους και ποτέ δεν συνεννοούμαστε. Ο καθένας λέει ό,τι θέλει και ο άλλος το εκλαμβάνει όπως γουστάρει. Ο καθένας υποστηρίζει εκεί που τρώει, ή καλύτερα, όπως έλεγε ο Marx: «γράφει εκεί που τρώει».

Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση, τα αδιέξοδα διαδέχονται το ένα το άλλο. Μπουχτίσαμε με όλους και με όλα. Μας φταίνε όλοι και όλα. Μας κουράζουν τα πάντα. Δεν έχουμε διάθεση για τίποτα. Δεν αντέχουμε ούτε τον εαυτό μας, γιατί απλά χάσαμε τον Θεό μας.

Πως είναι δυνατόν να ζήσει ο άνθρωπος χωρίς Θεό; Πώς είναι δυνατόν να είναι χαρούμενος χωρίς Θεό;

Όσα αγαθά και να αποκτήσει ο άνθρωπος χαρά δεν έχει. Δεν χορταίνει ο λύκος με μύγες, λέει ο λαός. Πάντα θα ζητά περισσότερα, διότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για τον ουρανό και τον παράδεισο και δεν πρόκειται να ηρεμήσει, αν δεν τα αποκτήσει.
Αλήθεια όμως, ίσως αναρωτηθεί κάποιος, πού είναι ο Θεός σε τόσες αδικίες, θανάτους και καταστροφές; Η απάντηση είναι μία. Εκεί που Τον αφήσαμε… Στην άκρη.

Η εορτή της Παναγίας πλησιάζει. Η Εκκλησία μας δίνει την δυνατότητα να ξαναβρούμε τον χαμένο Θεό. Τον Θεό που εγκαταλείψαμε. Τον Θεό που ξεχάσαμε.

Η Εκκλησία δεν είναι ψυχαναγκασμός, δεν είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είναι ελευθερία. Είναι η αγκαλιά του Χριστού, ο Οποίος σταυρώθηκε σε σχήμα εναγκαλισμού και μας αγκαλιάζει συνεχώς μέχρι την συντέλεια του αιώνος.

Άντε και καλή Παναγιά!