Σήμερα θα είναι η επίσημη έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο με την αφή της φλόγας και το καθιερωμένο τελετουργικό. Νομίζω όμως ότι έτσι όπως έγιναν τα πράγματα, ακόμα και για έναν “σκληροπυρηνικό” φίλο της διοργάνωσης, όλο αυτό δεν αφήνει παρά μια πικρή γεύση στο στόμα και ένα βαθύτατο αίσθημα “αναβολής”.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος “συνωμοσιολόγος” για να νιώθει εντελώς άβολα με όσα ακούει από τις ανταποκρίσεις των δημοσιογράφων της ΕΡΑΣΠΟΡ για την κατάσταση που επικρατεί στο Τόκιο.

Καθημερινά τεστ σιέλου και θερμομετρήσεις για να μπορέσει κάποιος (ακόμα και διαπιστευμένος) να βγει από το ξενοδοχείο του (!!!), εφαρμογές στο κινητό όπου εκτός από την καταχώρηση των αποτελεσμάτων τεστ και θερμομέτρησης, είναι απαραίτητη και η ακριβής δήλωση μετακίνησης, που θα πας, πόσο θα καθίσεις και πότε θα επιστρέψεις στο δωμάτιο σου (!!!!!). Προφανώς και μπορείς να επισκεφτείς 2-3 ή περισσότερες εγκαταστάσεις αρκεί να τις έχεις όλες δηλωμένες με ακριβή ώρα και με τον “κίνδυνο” να εντοπιστείς (μέσω κινητού) έτσι και παρεκκλίνεις έστω και λίγο από το πρόγραμμα (!!!).

Δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, είναι ακριβώς αυτά που μεταδίδουν Έλληνες δημοσιογράφοι που βρίσκονται ήδη στο Τόκιο. Καταστάσεις που θα έκαναν ακόμα και τον Τζορτζ Όργουελ να μοιάζει με χαζοχαρούμενο συγγραφέα Άρλεκιν. Κατά τα άλλα, μιλάμε για κάτι που μέχρι και το 2016 αποτελούσε το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΑΡΤΥ σε όλη την Υφήλιο.

Να ασχοληθούμε με φαβορί, αουτσάιντερ και τις ελπίδες των Ελλήνων αθλητών; Με ποιο κέφι, ποια διάθεση; Ακόμα και ο τόπος που διεξάγονται οι αγώνες, η μακρινή Ιαπωνία, καθιστούν σχεδόν απαγορευτική την πλήρη παρακολούθηση σε “φυσιολογικές” ώρες…
Εντύπωση φυσικά κάνει το ότι μια από τις χώρες-πρότυπα (όπως τις αποκαλούσαν μέχρι το χειμώνα που πέρασε, μαζί με τη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν) στην αντιμετώπιση της πανδημίας, η χώρα που αν φημίζεται για κάτι είναι η μέχρι αηδίας οργάνωση και προβλεπτικότητα της στο παραμικρό, έφτασε σε σημείο να βρεθεί προ απρόβλεπτων και εν πολλοίς μη διαχειρίσιμων καταστάσεων σε διάστημα ελάχιστων μηνών.

Εντύπωση επίσης δημιουργεί που οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν διεξήχθησαν πέρυσι (όπως διεξήχθησαν τόσες άλλες διοργανώσεις λίγες εβδομάδες μετά, τελικοί Τσάμπιονς Λιγκ σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, τελικός Europa League, τελικοί ΝΒΑ, Ρολάν Γκαρός κλπ.) επειδή δεν γινόταν να διεξαχθούν χωρίς φιλάθλους για να καταλήξουμε ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ, να διεξάγονται τελικά ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΑΘΛΟΥΣ…και με μέτρα πολύ χειρότερα και πολύ πιο δυστοπικά από αυτά που θα ίσχυαν πέρυσι τέτοια εποχή…με ένα τεράστιο “ΓΙΑΤΙ” να περιμένει εναγωνίως απάντηση (που δεν θα πάρει ποτέ φυσικά).

Το “αστείο” της υπόθεσης; Δεν έχει περάσει ούτε μήνας από τότε που οι Ευρωπαίοι ποδοσφαιρόφιλοι παρακολουθούσαν αγκαλιά τους αγώνες για το Euro, σε γεμάτα ή έστω σχεδόν γεμάτα γήπεδα, διασκορπισμένοι σε 14 διαφορετικές Ευρωπαϊκές χώρες και χωρίς κανείς ποτέ να τους ζητάει full report για το ποια ώρα θα γυρίσουν στα σπίτια τους.

Το μυαλό του καθενός μπορεί φυσικά να πάει σε διάφορα. Ας μην επεκταθώ όμως παραπάνω. Τα ερωτήματα έτσι κι αλλιώς θα παραμείνουν για πολύ καιρό να βαραίνουν όσους πήραν τις τελικές αποφάσεις…

Τελετή έναρξης του ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ στον πλανήτη και όμως, ένα βαθύ “ξενέρωμα” πλανάται στην ατμόσφαιρα…