Είναι γεγονός, η πρώτη φυλάκιση σε άνθρωπο για ζωοκτονία είναι γεγονός στη χώρα μας. Και κατά τη γνώμη μου, η συγκεκριμένη καινοτομία άργησε πολύ να έρθει.

Αναγνωρίστηκε, επιτέλους, η αναγκαιότητα για το σεβασμό κάθε ζωής, το δικαίωμα κάθε πλάσματος να μην υπόκειται σε κακοποίηση και οποιαδήποτε βίαιη συμπεριφορά.

«Ο πολιτισμός ενός έθνους φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα ζώα» είχε γράψει κάποτε ο μεγάλος Ινδός ηγέτης, Μαχάτμα Γκάντι. Και η εντολή «ου φονεύσεις» δε συγκεκριμενοποιεί μονάχα τους ανθρώπους; αναφέρεται σε κάθε ζωντανό πλάσμα. Ακόμα και τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου, δεν πρέπει με κανένα τρόπο να θανατώνονται ή να υποβάλλονται σε εξαιρετικά επώδυνες διαδικασίες.

Αυτό που απαντάω πάντοτε σε σχόλια που επικρίνουν την εκδήλωση αγάπης προς τα ζώα και ρωτάνε για το αν ενδιαφέρομαι το ίδιο για τους ανθρώπους, είναι: ”γιατί, εσύ τις κάνεις για τους ανθρώπους που πεινάνε;” και δεύτερον; ”πώς ξέρεις ότι δε βοηθάω ανθρώπους”. Γιατί δηλαδή, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να φροντίζει και τους ανθρώπους και τα ζώα, να ενδιαφέρεται και για τους δύο;

Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο άνθρωπος που συμπεριφέρεται βίαια στα ζώα, δε θα εκδηλώσει αυτή τη συμπεριφορά και σε άνθρωπο. Αν κάποιος μελετήσει τις βιογραφίες μερικών από τους γνωστότερους serial killers, θα παρατηρήσουμε κάτι κοινό στη βιογραφία των περισσότερων: την εκδήλωση βίας σε νεαρή ηλικία σε ζώα.

Τα ζώα προσφέρουν άπειρα αγαθά σε έναν άνθρωπο; όχι μόνο σε προσφορά διατροφής και διαβίωσης, αλλά και σε συναισθηματικό και οικογενειακό επίπεδο. Η αποφυγή της βιαιότητας απέναντί τους, είναι ένα δείγμα ελάχιστης ευγνωμοσύνης σε πλάσματα που δεν έχουν φωνή και όμως, είναι ικανά να προσφέρουν συντροφικότητα και να αισθανθούν και τον πόνο της κακομεταχείρισης.

Η κακοποίηση ζώων είναι έγκλημα. Και είναι καιρός, σε μία κοινωνία που προσπαθεί να αλλάξει προς το καλύτερο, να μην προσπαθήσει να αντιμετωπίσει και αυτό το μείζον θέμα.