Ο Νίκος Χαρδαλιάς και η Κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανίστηκαν και διαχειρίστηκαν το θέμα των πυρκαγιών, ως το alter ego της Κυβέρνησης Τσίπρα! Και οι δύο απέτυχαν στις φωτιές και οι δύο εκστασιάσθηκαν στην διθυραμβική έπαρση και την επική αλαζονεία μινιμαλιστικών <>! Η κλιματική εκτροπή είναι μια πραγματικότητα, ουδόλως όμως αποτελεί το αιτιολογικό της αποτυχίας.

Δύο όμως επισημάνσεις που πέρασαν παντελώς απαρατήρητες: Ουδείς μίλησε για πολλές και μεγάλες βίλες στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, την Ροδόπολη και γενικώς σπιτιών που φαίνονταν επί χρόνια από το μήκος της Εθνική οδού Αθηνών Λαμίας.

Σπίτια νεόκτιστα, αλλά και παλαιότερα, που ήταν χτισμένα μέσα στα πεύκα και τα οποία κρέμονταν από πάνω τους σαν σκιερές, καταπράσινες ομπρέλες. Πεύκα πενήντα – εξήντα ετών και σπίτια που είχαν – δεν είχαν δέκα χρόνια κτίσης. Βάσει ποιανού (ανύπαρκτου) νόμου κτίσθηκαν βίλες μέσα σε πυκνά, παρθένα δάση, όταν ο ο νομοθέτης το απαγορεύει ρητώς;

Και δεύτερον: Ακούστηκε πολλές φορές -με αρνητικό όμως τρόπο- και από πολλά αγανακτισμένα και σαφώς στενάχωρα στόματα ανθρώπων, που κινδύνεψαν ή δεν κινδύνεψαν να καούν οι ίδιοι και να χάσουν τα υπάρχοντά τους: <>!

Μα αυτό ακριβώς σημαίνει ότι βρισκόμαστε στο έλεος του Θεού: στις χαρές και τις λύπες, στις επιτυχίες και τις αποτυχίες, στις αρρώστιες, ακόμη και στους θανάτους έχουμε δίπλα μας τον Θεό, όχι όμως ως Τιμωρό, αλλά ως Παιδαγωγό!

Και όλα αυτά που συμβαίνουν στην Αττική, στην Β. Εύβοια, την Πελοπόννησο κι αλλού ανά την Επικράτεια είναι αποτελέσματα της πλήρους Αποστασίας μας από τον Θεό. Κοινώς δηλαδή:

<> και μέσα σ’ αυτό το καθεστώς την <> με τις εωσφορικές διαβολές, διαστροφές και καταστροφές του αντιδίκου αναζητούμε διέξοδο στην ποταπότητα της ύλης!…

Η ολοκληρωτική εξάρτηση από τα κτίσματα θεοποιεί τα ίδια τα κτίσματα και στα μάτια των ανθρώπων ο Θεός μεταποιείται σε μια εθιμοτυπική φιγούρα, στην οποία καταφεύγουμε όποτε έχουμε χρείαν, ενίοτε και ποτέ…

Αλλά αυτό δεν είναι το σημερινό κατατεθέν του νεοέλληνα, που αποστασιοποιημένος από το Θεό και την Εκκλησία Του χάθηκε στην ελώδη δίνη ξενόφερτων ιδεολογικών ενδοσκοπήσεων και στο απύθμενο φρέαρ μιας καθόλα υλιστικής και ζωώδους, αυτόχειρης ζωής;

Από την πτωχοποίηση της χώρας και εντεύθεν, αυτή η χώρα δεν έχει πάρει -κοινώς- ανάσα! Και έπονται και τα χειρότερα με την την οικονομική δυστοκία, την μετεξέλιξη του κορωνοϊού, τις πολεμοχαρείς δοξασίες των Νεοθωμανών, το υπότροπο περιβάλλον που αφανίζεται, ακόμη και τους σεισμούς και την επερχόμενη παγκόσμια κυβέρνηση…

Ο Έλληνας -διαχρονικά- μέσα από την Πίστη του και την Μετάνοιά του ξεπερνούσε οτιδήποτε. Τώρα απλώς εφευρίσκει τρόπους να καλύψει την ανία του και την εν πολλοίς κατάθλιψή του μέσα από τα ζώα, τους ψυχιάτρους, τα νησιά και το τακτικό αλισβερίσι με την σάρκα. Κοινώς ο Έλληνας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Μύκονο! Εύχεσθε!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος